عاشقانه ها

	عاشقانه ها
	مثل من ، مثل تو ، مثل ما ، مثل عاشقانه ها

اگر می شد..

اگر از عشق می شه قصه نوشت

می شه از عشق تو گفت

می شه با ستاره های چشم تو

مغرب نو

مشرق نو

برپا کرد

می شه از برق نگات

خورشید و خاکستر کرد

می شه از گندمیای سر زلفت

یه عالم شعر نوشت

آره ! از عشق تو دیوونگی هم عالمیه

آره! از عشق تو مُردن داره

می شه از عشق تو مُرد و دیگه از دست همه راحت شد

می شه از عشق تو مُرد و دیگه از دست تو هم راحت شد

===============================================

اگر از عشق می شد که قصه نوشت

می شد که از عشق تو گفت

می شد که با ستاره های چشمت

مغرب نو

مشرق نو

برپا کرد

می شد که از برق نگات خورشید رو خاکستر کرد

می شد که با گندمیای سر زلفت یه عالمه شعر نوشت

آره

از عشق تو واقعا دیوونگی هم عالمی داشت

آره

از عشق تو واقعا مردن داشت

می شد که از عشق تو مرد و دیگه از دست همه راحت شد

می شد که از عشق تو مرد و دیگه از دست خودت هم راحت شد

اگر از عشق می شد قصه نوشت

می شد

از عشق تو نوشت

==============================================

به علت فیلتر شدن وبلاگ، در بعضی از نقاط ایران ، مجبور به پایان هستم.

موفق باشید.

در صورت ایجاد وبلاگ جدید

خبر می دم.

=============================================

ادامه می دم. همین جا . همیشه. همه جوره . هر مطلبی که توی وبلاگ جدید بنویسم اینجا هم می نویسم.

البته نظرات اینجا رو می بندم. چون زیاد به اینجا نمیام. ممنون از دوستان

+ نوشته شده در جمعه 25 خرداد1386ساعت 17:26 توسط سعید |

غروب ، انتظار ، پاییز

این پست شامل ۵ عکس از مناظر مختلف و زیبای عاشقانه است. اگر عکسی را نتوانستید ببینید روی آن کلیک راست کنید و سپس گزینه ی show picture را انتخاب کنید.

برای دیدن بقیه ی عکس ها به ادامه ی مطلب مراجعه کنید. ممنون.

ادامه مطلب

+ نوشته شده در سه شنبه 22 خرداد1386ساعت 20:54 توسط سعید |

آن روی سکه هم خدا هست

بعضی اتفاقات می افته تا بعضی اتفاقات دیگه بیفته. مثلا خیلی از جدایی ها که برای انسان زجرآوره و البته دردش رو هم نمیشه پنهان کرد در واقع روی دیگه ای هم داره. داستان پایین ، داستانیه که واقعیت داره. در واقع این داستانیه که برای من اتفاق افتاده و من با چشمهای خودم از اول تا آخرشو دیدم. داستان رو بادقت بیشتری بخونید. و روی جمله های قرمز رنگ، متمرکز بشید. این واقعیت رو با ایده ی خودم به نثر درآوردم. امیدوارم نتیجه ای که من دنبالشم رو بگیریم.

=======================================

اپیزود اول:

دوستی دارم به اسم سهیل. سهیل دختری به نام فروغ رو دوست داشت یا بهتره بگم عاشقش بود. سهیل در بیرجند زندگی می کرد. از دانشگاه به دلایل خاصی اخراج شد. به تهران اومد. پس از مدتی دید که نمی تونه دوری فروغ رو تحمل کنه. فروغ هنوز بیرجند بود. سهیل از سربازی مرخصی گرفت تا فروغ رو توی بیرجند ملاقات کنه. اما فروغ که حال خوشی از زندگی نداشت با پسر دیگه ای فرار کرده بود.

سهیل نتونست با فروغ باشه.

اپیزود دوم:

من و سهیل توی پارک نشسته بودیم. سهیل زد زیر گریه و گفت : "من چقدر بدبختم!" آرزوی مرگ نمیکرد ولی به شدت ناراحت بود. اون شب به یاد الدورادو (ELDORADO) افتادیم. یک منطقه رویایی برای خودمون ساختیم .

مکانش رو سهیل گفت: بجنورد.

اپیزود سوم:

من و سهیل دوست مشترکی داریم به نام مرتضی . از اون بچه های پایه ی روزگار . ناگفته نمونه سهیل رو به شدت دوست داره. و من رو کمتر از سهیل. ولی انقدر معرفت داره که اگه یه روز بهش رو بندازم ردم نمی کنه. سهیل قضیه ی بجنورد رو به مرتضی گفته بود ...و... گفته بود که قراره اونجا زندگی کنیم و به دور از تمام دوستان قدیمی در بیرجند این بار به شمال خراسان بریم و اونجا زندگی کنیم. جایی که هیچ کس آشنا نیست. سهیل یه خونه ی سه طبقه رو متصور شده بود با کلی رویای دیگه. البته یه سگ هم تو این رویا پرسه می زد.

مرتضی قبول کرد تا بجنورد رو برای ادامه ی تحصیلش انتخاب کنه.

اپیزود چهارم:

بر اثر جریاناتی که پیش اومد سهیل و من نتونستیم به بجنورد بریم. خوب طبیعی بود که دوستمون هم ناراحت بشه. اما اون بنده ی خدا به غیر از چند تا فحش و گفتن حرفهایی مثل : پس الدورادوتون چی شد؟ من به خاطر شما اومدم و از این دست حرفها ؛ چیز دیگه ای نگفت.

ما هیچ کدوم به بجنورد نرفتیم جز مرتضی که اونجا خونه خرید.

اپیزود پنجم:

تابستان سال پیش با دختری از طریق چت آشنا شدم. اسمش سارا بود. حتما کم و بیش نظراتش رو در وبلاگ خوندید. البته تازگی ها کمتر میاد و نظر میده. این دختر دانشگاهش رو با کمک روحی من و توانایی بی نظیر خودش بجنورد و در رشته ی حقوق قبول شد. من و سارا به شدت دوست داشتیم که با همدیگه آشنا بشیم.من با مرتضی صحبت کردم و چون مرتضی هم خونه شو توی بجنورد داشت من به بجنورد رفتم وگرنه بعید بود که به این شهر سفر کنم و البته تونستم تنها دوستی که شاید این قدر منو دوست داره رو ببینم.

من و سارا تونستیم با هم باشیم.

آن روی سکه هم خدا هست.

+ نوشته شده در یکشنبه 20 خرداد1386ساعت 11:5 توسط سعید |

خفتگان جاودان(این بار استاد احمد شاملو)

شاملو را با دختران ننه دریایش شناختم. آرام آرام شعرش را نوشتم و گریستم. مهم نیست برای چه. مهم این است که هنوز می توانم بگریم.

"قصه ی دخترای ننه دریا!"

یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود

نه ستاره ، نه سرود

عمو صحرا تپلی

با دو تا لپ گلی

پا و دستش کوچولو

ریش و روحش دوقلو

چپقش خالی و سرد

دِلَکِش دریای درد

در باغو بسته بود

دم باغ نشسّه بود

عمو صحرا پسرات کو؟

لب دریان پسرام

دخترای ننه دریا رو خاطر خوان پسرام

طفلیا تنگ کلاغ پر ، پاکشون

خسته و مرده میان ، از سر مزرعه شون

نگاشون خالی و سرد

دلشون دریای درد

تنشون خسته ی کار

دلشون مرده ی زار

دساشون پینه تَرَک

لباساشون نَمَدَک

پاهاشون لخت و پَتی

کج کلاشون نمدی

می شینن با دلِ تنگ

لب دریا ، سر سنگ

طفلیا شب تا سحر گریه کنون

خوابو از چشمِ به در دوخته شون پس می رونن

توی دریای نمور

میریزن اشکای شور

می خونن ـ آخ که چه دلدوز و چه دلسوز می خونن! ـ :

" دخترای ننه دریا! کومه مون سرد و سیاس

چشم امیدمون اول به خدا بعد به شماس

کوره ها سرد شدن، سبزه ها زرد شدن، خنده ها درد شدن

از سر تپه ی شب

شیهه ی اسبای گاری نمیاد

از دل بیشه غروب، چهچهه سار و قناری نمیاد

دیگه مهتاب نمیاد ، کرم شب تاب نمیاد

برکت از کومه رفت ، رستم از شانومه رفت

تو هوا ، وقتی که برق میجّه و بارون می کنه

کمون رنگ به رنگش دیگه بیرون نمیاد

شبا شب نیس دیگه، یخدون غمه

عنکبوتای سیا، شب تو هوا تار می تنه

دیگه شب ، مرواری دوزون نمی شه

غصه ی کوچیک سردی مث اشک

جای هر ستاره سوسو می زنه

سر هر شاخه ی خشک

از سحر تا دل شب ، جغده که هوهو می زنه.

دلا از غصه سیاس ، آخه پس خونه ی خورشید کجاس؟

قفله؟؟وازش می کنیم!

قهره؟؟نازش می کنیم!

می کشیم منّتشو، می خریم همّتشو!

مگه زوره؟؟ به خدا هیشکی به تاریکی شب ، تن نمی ده

موش ِ کورم که می گن دشمن نوره،

به تیغ تاریکی گردن نمی ده!

دخترای ننه دریا! رو زمین عشق نموند

خیلی وخ پیش ، بار و بندیلشو بست،

خونه تکوند

دیگه دل،مثل قدیم، عاشق و شیدا نمیشه!

تو کتابم ،دیگه اینجور چیزا ،پیدا نمیشه!

دنیا زندون شده:نه عشق ،نه امید، نه شور،

برهوتی شده دنیا که تا چش کار می کنه

مرده س و گور

نه امیدی ـ چه امیدی؟ به خدا حیف امید! ـ

نه چراغی ـ چه چراغی؟ چیز خوبی میشه دید؟ ـ

نه سلامی ـ چه سلامی؟ همه خون، تشنه ی هم! ـ

نه نشاطی ـ چه نشاطی؟ مگه راهش می ده غم؟ ـ

داش آکُل ، مرد لوطی، ته خندق، تو قوطی!

توی باغ بی بی جون، جُم جُمَک ، بَلگِ خزون!

دیگه دِه مثل قدیم نیس که از آب دُر می گرفت

باغاش انگار باهارا، از شکوفه گُر می گرفت:

آب به چشم ه !

حالا رعیت سر آب خون می کنه

واسه چار چیکه ی آب ، چل تا رو بی جون می کنه

نعشا می گندن و می پوسن و شالی میسوزه

پای دار، قاتل بیچاره همون جور تو هوا چش می دوزه

ـ" چی می جوره تو هوا؟

رفته تو فکر خدا؟

ـ نه برادر . تو نخ ابره که بارون بزنه

شالی از خشکی در آد، پوکِ نشادون بزنه:

اگه بارون بزنه! آخ اگه بارون بزنه!"

دخترای ننه دریا! دلمون سرد و سیاس

چشم امیدمون اول به خدا بعد به شماس

ازتون پوست پیازی نمی خوایم

خودتون بسّمونید ، بقچه جاهازی نمی خوایم

چادر یزدی و پاچین نداریم

زیر پامون حصیره ، قالیچه و قارچین نداریم.

بذارین برکت جادوی شما، جیگر تشنه مونو شاد کنه

شادی از بوی شما مَس شه ؛ همین جا بمونه..."

پسرای عمو صحرا ، لب دریای کبود

زیر ابر و مه و دود ، شب رو از راز سیا پُر می کنن،

توی دریای نَمور ، می ریزن اشکای شور

کاسه ی دریا رو پر دُر می کنن.

دخترای ننه دریا ، ته آب ، می شینن مست و خراب

نیمه عریون تنشون، خزه ها پیرهنشون

تنشون هرم سراب، خنده شون غلغل آب

لبشون تُنگ نمک، وصلشون خنده ی شک

دلشون دریای خون،

پای دیفارِ خزه

می خونن ضَجّه کنون:

" پسرای عمو صحرا ! لبتون کاسه نبات

صد تا هجرون واسه یه وصل شما، خمس و زکات!

دریا از اشک شما شور شد و رفت

بختمون از دم در دور شد و رفت

راز عشقو سر صحرا نریزین

اشکتون شوره! تو دریا نریزین!

اگه آب، شور بشه، دریا به زمین دس نمیده

ننه دریام دیگه ما رو به شما پس نمی ده

دیگه اون وخ تا قیامت دل ما گنج غمه

اگه تا عمر داریم گریه کنیم، باز کمه

پرده زنبوریِ دریا، میشه برج غممون

عشقتون دق میشه، تا حشر می شه همدممون

مگه دیفار خزه موش نداره؟

مگه موش گوش نداره؟

موش دیفار ، ننه دریا رو خبردار می کنه:

ننه دریا کج و کوج

بد دل و لوس و لجوج

جادو در کار می کنه.

تاصداشون نرسه

لب دریای خزه

از لجش ، غید کشون ابرا رو بیدار می کنه:

اسبای ابر سیا

تو هوا شیهه کشون،

بشکه ی خالی رعد، روی بوم آسمون

آسمون غرومب غرومب!

طبل آتیش دودودومب!

نعره ی موج بلا ، میره تا عرش خدا

صخره ها از خوشی فریاد می زنن

دخترا از دل آب داد می زنن:

"" پسرای عمو صحرا!

دل ما پیش شماس

نکنه فکر کنین ، حقه ها زیر سر ماس

ننه دریای حسود، کرده این آتیشو دود!"

پسرا حیف! که جز نعره و دلریسه ی باد

هیچ صدای دیگه ای، به گوشاشون نمیاد!

غمشون سنگ صبور

کج کلاشون نمدک

نگاشون خسته و دور

دلشون غصه ترک

تو سیاهی سوت و کور، گوش میدن به موج سرد

می ریزن اشکای شور

توی دریای نمور...

جُم جُمک برق بلا

طبل آتیش تو هوا!

خیزخیزک موج عبوس

تا دم عرش خدا!

نه ستاره ، نه سرود

لب دریای حسود، زیر این طاق کبود

جز خدا هیچی نبود

جز خدا

هیچی نبود.

استاد احمد شاملو

+ نوشته شده در پنجشنبه 17 خرداد1386ساعت 0:50 توسط سعید |

عجیب اندر عجیب

وزن یک فیل از وزن زبان یک نهنگ آبی ( وال ) کمتر است. یک حلزون می تواند به مدت سه سال بخوابد. بوفالو کوررنگ است یعنی آبی و قرمز برایش یکیست. سگ ها و گربه ها هم راست دست و چپ دست دارند. امکان ندارد بتوانید با چشمان باز عطسه کنید. هیچ کاغذی را نمی توان بیشتر از هفت بار تا زد. اگر در هنگام پیاز خرد کردن آدامس بجوید از چشمانتان اشک نمی آید. فقط پشه های ماده نیش می زنند... من عاشق تو ام.

+ نوشته شده در یکشنبه 13 خرداد1386ساعت 7:53 توسط سعید |

تقدیم به شما عزیزانی که عاشقانه با خدای خود درد و دل می کنید(7)

سلام. امروز مثل روزای دیگه نخواستم که جمله ها رو از جای دیگه بیارم. این جمله ها رو خودم گفتم و تماما از خودمه. قطعا ایراد داره و جای بحث. اما شما به بزرگی خودتون ببخشید.

۱. تقدیم به عاشق با کلاس : انسان مانند سیاره است. عشق به مانند ستاره. وقتی عاشق می شوی انگار ستاره ای در درون توست که قبل از آن نبود.