زندگی منشوریست در حرکت دوار! منشوری که پرتو پر شکوه خلقت با رنگهای بدیع و دلفریبش آن را دوست داشتنی، خیال انگیز و پرشور ساخته است. این مجموعه دریچه ایست به سوی: "داستان زندگی"  (هانیکو)

به نظر من یه خونه هر جایی می تونه باشه. می تونه بالای یه ساختمون بلند باشه ، می تونه بزرگ یا کوچیک باشه. می تونه برای هر کس مفهومی داشته باشه. می تونه به رنگ آجر یا به رنگ شیشه و سنگ باشه. می تونه رنگ قرمز یا به رنگ...ولی من یعنی بهتر بگم ما معتقدیم خونه هر چی که باشه باید سبز باشه. بله! سبز و همیشه سبز.(خانه ی سبز)

بی بی! بی بی! آخه من چیطو کونم؟ مجیدجان انقذه صحبت نکون. سرمو بردی.آقا جان این بچه نظم حالیش نی. نا منظمِس. بچه ای که ادب نِداره باید زِد تو سِرِش! (قصه های مجید)

قصه ی ظهر جمعه! قصه گو : محمدرضا سرشار. بسم الله الرحمن الرحیم. دوستان! سلام. نیمروز جمعتون به خیر. حال و احوالتون که خوبه؟

توشیشان که سه سال بیشتر نداشت،تنها ماند. او مدتها برای پیدا کردن مادرش به جستجو پرداخت اما اثری از او نیافت. (افسانه ی توشیشان)

پرنده ی اعجاب انگیز. واتو واتو..

هوع ... هوع ... هوع ... هیع ... هوع... ( اقای سکسکه)

چاق و لاغر و مامور X-۶۲۰

علی کوچولو...توقصه ها نیست...مثل من و تو...اون دور دورا نیست...نه قهرمانه...نه خیلی ترسو...نه خیلی پرحرف...نه خیلی کمرو...خونشون در داره...در خونشون کولون داره..حیاط داره...ایوون داره...اتاقش طاقچه داره...حیاطش باغچه داره...با غچه که داره گلکاری...کنار حوضش گلکاری...لای لای لای (علی کوچولو)

یاد خرس های کوچولوی کوه تاراک به خیر!

بامزی قوی ترین خرس جهان!

بلفی و لیلی بیت ( آهای بلفی!  ؛  بله سلام لیلی بیت. سلام تونا. سلام عمو داکلین )

گریه نکن کوزت!

انقذه ناراحت شدم که چوبین مادرشو پیدا کرد که نگو!

فردی (Fredy) ، مورچه ی سیاه را یادتان هست؟ 

بیگلی بیگلی! انگوری! انگوری! انگوری! (می دونستید گوریل انگوری می گفت : Grape ape)

عروسکا! عروسکا! کجایید؟ کجایید؟ مادربزرگ ! هادی هدا ! بیایید بیایید. عروسکای خوبیم...از نخ و میخ و چوبیم...عروسکای خوبیم...از نخ و میخ و چوبیم...پدر کجاست؟ من اینجام... مادر کجاست؟ همین جام...عروسکای نازیم...قصه رو ما می سازیم...عروسکای نازیم...قصه رو ما می سازیم...بیایید بیایید...سلام! سلام! راستی خودمم آق بابام.عروسکای قصه ایم...نون و پنیر و پسته ایم. (هادی و هدا)

حنا! دختری در مزرعه!

 پرین یا اُرُلی؟ 

دینگ دیدیدینگ دیدیدینگ دیدیدینگ جیمبو ...جیمبو...جیمبو...جیمبو...جیمبوووو..جیمبووووووو...جیمبوووووووووو....جیمبوووووووووووووووووووو

خونه ی مادر بزرگه...هزار تا قصه داره...خونه ی مادربزرگه...شادی و غصه داره...خونه ی مادربزرگه حرفای تازه داره...خونه ی مادر بزرگه...گیاه و سبزه داره...کنار خونه ی ما...همیشه سبزه زاره...دشتاش پر از بوی گل...اینجا همش بهاره...دل وقتی مهربونه...شادی میاد می مونه...خوشبختی از رو دیوار...سر می کشه تو خونه... (خونه ی مادر بزرگه)

خاله ریزه و قاشق سحرآمیز!

آقای رارنده..آقای رارنده..یالا بزن تو دنده..برو به سمت تهرون...می خوام برم تلفیزیون...من می شم همکار مُرجی..همدم و همیار مُرجی...می گیم و می خندیم و شادیم و سرخوش...واسه بچه ها داریم برنامه ی خوش... (کلاه قرمزی و پسرخاله)

لوک خوش شانس!

ک مثل کپل...صحرا شده پر ز گل...گ مثل گردو...بنگر به آن سو...ب مثل بهار...آچه آچه...پ مثل پسته نباش خسته ایششششش...م مثل موش...برخیز و بکوش..برخیز و بکوش! (مدرسه ی موشها)

ماجراهای مارکوپولو!

و یاد آن دو خنگ دوست داشتنی به خیر ! (پت و مت)

اونی که تو فیلم گفت رو بگو! مسابقه ی هفته را یادتان هست؟ درود بر زنده یاد منوچهر نوذری!

یاد دو کرم دوست داشتنی به خیر (اورم و جیرجیر)

اُشین در دوران من طرفدار میلیونی داشت. از ریز و درشت!

سلام بچه ها! می خوام شما رو با یه کارتون هیجان انگیز آشنا کنم. من با دوستام یه سفر پر ماجرایی رو شروع کردیم.سفری که در هر قدمش با یه اتفاق تازه روبرو می شیم.راستی دوستام رو بهتون معرفی می کنم : پدربزرگ،کانا،استکا  و چوچو، منم پپرو هستم. اسم برنامه ی ما هم پسر کوهستانه! 26 قسمته. حتما برنامه ی ما رو ببینید.

پینوکیو رو قطعا یادتونه.

دینگ دینگ دینگ. بالت بالتازار...بالت بالتازار..بالت بالتازار...بالتازار..بالتازار (پرفسور بالتازار)

اسکیپی...اسکیپی..اسکیپی...و همون سوت مخصوص!

سلطان و شبان!

کریسمس مبارک! کریسمس مبارک! کریسمس مبارک! اسکروچ و سرود کریسمس و خساست هاش.  Merry christmas day

دوقلوهای افسانه ای وقتی دستهاشون رو به هم می دادن کارهای خارق العاده ای می کردن.

سلام. من زبل خان شکارچی هستم. قابل اعتماد. منحصر به فرد. همه زبل خانو می شناسن. همیشه پر هیجان. بدون آرام و قرار. زبل خان اینجا. زبل خان اونجا. زبل خان همه جا. فقط کافیه دستش رو دراز کنه تا یه حیوون وحشی رو بگیره........اوه! کارگردان ! این شیر اینجا چی کار می کنه؟

زی زی ، گولو ، آسی ، پاسی ، دراز ، کوتاه، تا ، به ، تا . 

همه ی عمر همین بود. پر از خاطره . پر از زیبایی و زشتی. پر از کودکی. پر از لبخند و پر از اشک.

یک قسمت از یکی از اپیزودهای فیلم بسیار زیبای "تهران ساعت ۷ صبح" به کارگردانی امیر شهاب رضویان ، نظرم رو به خودش جلب کرد. نمی دونم این فیلم رو دیدید یا نه ، اما به هر صورت دیدن این فیلم رو بهتون پیشنهاد می کنم. چه اونهایی که عاشقن چه اونهایی که اجتماعی دوست دارن و چه اونهایی که دنبال ایده ی نو و جدیدی می گردن.  

پیرمردی بود که ۱۰۰ تومان پول می گرفت و در ازای دریافت این مبلغ پرنده ای رو از قفس آزاد می کرد. البته اپیزود ، طولانی تر از این حرفهاست اما کل این قسمت در همین یک صحنه خلاصه می شد.

حالا این که از این اپیزود چه برداشتی بکنید مهم است و اگرنه نگاه کردن صِرفِ فیلم کاریست که از دست هر کسی برمی آید. مشخصا اولین مطلبی که نظر شما را جلب خواهد کرد اینست که این مرد پول می گیرد و پرنده ها را آزاد می کند.  بعضی ها اینجا که می رسند لبخندی می زنند و رد می شوند اما اگر کمی نکته سنج تر باشید فکر می کنید که این پرنده ها که خودشان از اول آزاد بودند و کاری نمیکردند مگر پرواز .  چرا باید کسی زندانیشان کند و دوباره در قبال دریافت پول آزادشان کند؟ حالا از نظر این پیرمرد بهتر است که اول ، این پرنده های زیبا زندانی می شدند و بعد در قبال پرداخت هزینه ی آزادی ، آزاد می شدند. چون به قول خودش باید یک جوری نان بخورد. شاید این هم روشی برای پول درآوردن باشد.  

*****************

پیرمرد در بالای پل عابر پیاده مشغول آزاد کردن پرنده هاییست که از ابتدا خودشان آزاد بودند. حالا این دیالوگ را بخوانید :

موتوری ــ سلام

پیرمرد ــ  سلام . خاموش کن موتورتو . دودش گنجشکامو اذیت می کنه.

موتوری ــ تهرون که پر دوده.

ــ عجبی از این طرفا.

ــ حوصله ی دور زدن از چهار راه رو نداشتم گفتم برم از بالای پل برم اونور. کاسبی چطوره؟

ــ بد نیست. مشتریای با شعور روز به روز دارن کم می شن.

ــ مثل مسافر با شعور می مونه.

ــ شلوغیو دیدی؟...شلوغی..

ــ نه

( پیرمرد با خنده )ــ امروز یه نفر تو پارک خودکشی کرد..

( موتوری با تعجب)ــ  اِ .. چطوری؟

( پیرمرد با ناراحتی )ــ نمی دونم. رگشو زده بود.

ــ بابا بازم دم اون گرم . ما که شهامت این کارا رو نداریم.

در همین لحظه پسری حدودا ده ساله به پیرمرد نزدیک می شه ، ۱۰۰ تومان می ده و می گه :

ــ می شه یه پرنده برام آزاد کنید؟

پیرمرد می گه :

ــ بله ! اوهووهوو . و بلند می خنده و دوباره می گه :

ــ رفت.

پسر کوچولو می گه :

ــ مرسی.

موتوری می گه :

ــ آخه برادر من! تو خودت چرا گنجشکا رو حبس کردی ؟

پیرمرد می گه :

ــ موقتیه . ( با خنده ) خوب منم باید زندگی کنم یا نه ؟ یه یاروئه پیش پای شما اومده بود اینجا می خواست از من گنجشک بخره . می خواست گنجشک بخره بره آبگوشت درست کنه . ( با عصبانیت ) یارو خیلی نفهم بود. خیلی.. آقا باش دعوام شد. حال منو گرفت. اه.. 

موتوری می گه:

ــ ببین ! سعی کن حالت گرفته نشه . خوش به حال اونایی که گاو به دنیا میان ، خر از دنیا می رن...!

*****************

همان طور که خواندید در جایی دیگر همین پیرمرد به دوستش که راننده ی موتور است می گوید : " یه یاروئه پیش پای شما اومده بود اینجا می خواست از من گنجشک بخره . می خواست گنجشک بخره بره آبگوشت درست کنه . یارو خیلی نفهم بود. " خوبی این پیرمرد در این بود که حداقل نگران آینده ی پرنده هایی بود که خودش در قفس انداخته بود.   

از آن بدتر پیرمردهایی هستند که در قبال دریافت پول پرنده ها را از قفسی به قفس دیگر منتقل می کنند و این تنها و تنها به دلیل اینست که آنها اصولا آنقدر غرق پول شده اند که اصلا به پرنده ها فکر نمی کنند. گویی از نظر این نوع پیرمردها ، پرنده ها ، در قفس ،  زیباتر به نظر می رسند. آنها نگران این هم نیستند که این پرنده ها چه بر سرشان خواهد آمد. حالا فرض کنیم قفس جدید آن پرنده ها بزرگتر از قفس اول باشد ولی باز هم قفس است.

در یادبود ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ 

می دانید که دیروز یکی از خاطره انگیزترین روزهای سال ۵۷ بود ؟ فردا (یکشنبه۱۴/۱۱/۱۳۸۶) هم یکی از خاطره انگیزترین روزهای عمر من خواهد بود.

می پرسید چطور؟

چون امتحان مدیریت استراتژیک دارم. 

نخندید.   

می دانم که امتحان خاطره انگیز استراتژیک من خیلی مهمتر از اتفاق خاطره انگیز  ۱۲ بهمن آن سال است اما من گفتم شاید بشود اینها را برابر دانست. چون روز ۱۲ بهمن ۵۷ مردم نمی دانستند چه بر سرشان خواهد آمد و من نیز متقابلا نمی دانم که فردا چه بر سرم خواهد آمد اما حالا که می گویید روز ۱۲ بهمن ۵۷ در این حد هم ، قابل قیاس نیست ، باشد... حق با شماست! راست می گویید! شاید فرقشان این باشد که 

حداقل من می دانم سوالها از کدام منبع می آید و استادم کیست ،

بدبخت ، مردمی که حتی نمی دانند استادشان کیست ؟ 

خواستی تا نامه ات را به عاشقانه ها در عاشقانه ها بگذارم.

به نام تنهاترين معبود تنهايي
آخرين ترنم عاشقانه ام را گوش کن اي عاشقانه ها

در مامني که صداي تپش لحظه هايش ايستاده از تو مي خوانند و با تو مي رقصند از ماوراي زمين برايت مي نويسم
اين بار نامه ام خطاب به عاشقانه هاست آناني که عاشقانه بر عشق خود پيوند مي خورند و عاشقانه گريستند
روزي من نيز همراه عاشقانه ها بودم اما نه اين گونه عاشق
اين بار اي عاشقانه دردم هم رنگ توست آبي همچون به رنگ آبي چشمان معشوقه ات
عاشقانه ها روزها گذشت و لحظه لحظه ها در تو تکرار شدم با تو سکوت کردم با تو اشک ريختم و در تو خنديدم
عاشقانه ها مي خواهم از تو بگويم تويي که دستهايت را در دستان خسته ام گذاشتي و مرا به بازي کودکانه اي فرا خواندي انجايي که با صداي کودکانه از دختر همسايه پرسيدي عشق يعني چه؟
آنجايي که لبخندي از زيبايي گفته هايت بر لبانم نقش ميبست آن لحظه که از شکوه هايت مي ناليدي و من نيز با تو فرياد بر مي آوردم .............انجايي که سکوت مي کردي و از نبودن ها آه سردي مي کشيدي و من نيز مي لرزيدم
عاشقانه ها در تو خلاصه شدم در تو که روزي عاشقانه قلبم را شکستي در تو که روزي عاشقانه از فاصله ها عبور کردي و حتي نيم نگاهي به عقب نينداختي ......... از تو که عاشقانه عاشقم کردي و اکنون ..................
عاشقانه ها امروز فصل سرد بي تو بودن هاست ديگر تواني براي سر زدن به تو را ندارم براي لحظه اي به نامت نگريستن و آنگاه روزها اشک ريختن. ميدانم که مي فهمي زيرا که عاشقانه معشوقه ات را دوست مي داشتي و اکنون در درد نبودنش رنگ مي بازي و چه سرنوشت غريبيست زندگي که همه را همرنگ مي کند من را همرنگ تو و او را همرنگ من و کس ديگري را همرنگ او..........
و چه سخت است دوست نداشتن کسي و با او بودنش و سخت تر از ان گذشتن از تمام عاشقيهايت
عاشقانه ها اين بار لذت با تو بودن را در خود نمي يابم. روزها براي تو مي نوشتم و برايت مي گفتم سرزمينم اينجا نيست کسي صدايم مي کند بايد بروم اما هنوز هم مامني نيافتم
عاشقانه ها مي دانم هزاران يار و همدم در کنارت هست پس ديگر نگرانت نيستم مي دانم اگر در تو تکرار نشوم باز هم در کنارت هستند تا از تو بسرايند و از زيباييت بنويسند عاشقانه ها از تو ياد گرفتم که در انتظار هيچ عشقي نباشم جز آن عشقي که در خود محصور کرده ام.
زيباترين عشقم را به تو مي سپارم اي عاشقانه ها با او بخند و مگذار ديگر چشمهايش باراني شود و دلش ابري و اين آخرين ترنم عاشقانه ام بود
و ديگر خاکستري از من باقي نخواهد ماند که رد پاي کسي بر رويش نقش بازي کند.
اين بار نياز با تو بودن ها را با بي تو بودن ها پر ميکنم
اين بار جاي دوستت دارم از خاموش بودن مي سرايم
اين بار عاشقانه عاشقانه ها را فرياد مي زنم و براي هميشه با چشمان ابري بدرود ميگويم
عاشقانه ها همانند هميشه زيبا باش زيبا زندگي کن و زيبا نفس بکش
و به ياد بياور که هيچ گاه عاشقانه ها از آن من نبود

جواب عاشقانه ها در نامه ی زیبای تو:

آنروز که اشکانت را پاسخی دادم از سر انسان دوستی و درددوستی و عشق انسان به انسان ، آنروز که تو را همچون انسان دوست داشتم و در حالی که از تمام دختران متنفر بودم از تو به عنوان دختری پاک یاد کردم ، رنگ چشمانت آبی نبود. آن روز که بر سراشیبی عشق و همهمه ی انسان ها در تلاطم من و زمان برایت اشک ریختم که سارا دوستم بمان که چیزی را در تو می بینم که سالهاست در هیچ کس ندیده ام و سالهاست حس نکرده ام نامت میم نبود. آن روز که در عاشقانه ها فریاد زدم : " میم . دیگر برایم زیبا نیستی . من عشق را مانند سیگاری دود می کنم " خطابم مستقیم به سمت سارایی بود که دوستش می داشتم و نیز دارم.

می دانم که در پیشه ی زنان "یا رومی روم یا زنگی زنگ" معنایی دوچندان می یابد اما ساده بگویم من همانم. همان عاشقانه ها که به خاطر تو به وجود آمدم و جز این نبود چرا که من وبلاگ را نمی دانستم و فکر تولد در سرم نبود مگر به فرمان دوستی که تو بودی. در آن روزها که خوب به خاطر داریشان "از بچه ای نوشتم که معنی عشق را از دختر همسایه پرسید" و این به اصرار تو بود که از زبان بچه ها بنویسم و جز این فکر بچه گانه ها در سرم نبود.

اگر به عاشقانه ها هیچ گاه دیگر سر نزدی در روز میلاد خود سر بزن که شعری را برای تو دارم و این گونه شاید ثابت شود که نوشتن از عشق ، معنای نبودنِ دوست نیست. یکبار نشده که از میم به نیکویی یاد کنم مگر به اشتباه یا به خاطر حرمت عشق و این در حالیست که از تو همیشه به نیکی یاد کرده ام که دوستان کنونی ام همه می دانند که من اگر شمع نباشم  ، پروانه ای هستم گرد شمعی که تو باشی. چرا این گونه می اندیشی که دوستی را باید نوشت آنهم در وبلاگی که بارها فحش می خوری و سرزنش می شوی؟ درجه و مرتبه ی دوستیمان را از دوستهایم بپرس. بپرس تا بدانی عاشقانه ها در نبود نویسنده هیچ است. و نویسنده تو را دوست دارد هر جا که باشی و در هر زمان و تمام سانسورهای نوشته نیز به خاطر شخص عزیز توست که معنای دوستی نیز جز این نیست.

و روزی را بیاد آر که با تو هشدار دادم تا سارایی محکوم به نبودن نشوی در نبود نویسنده ام. تو شعرت را نوشتی و من درپست سوم وبلاگ ، در خود نوشتم. بارها و بارها از تو درخواست کردم تا نویسنده ام باشی . تو از "سکوت" گفتی و سرودی و من در خودم از سکوتی نوشتم که بعد از تو تنها یارم خواهد بود.تو برای علی(ع) نوشتی در "شب قدر" و من در خود نوشتم. تو برای من توان و نیرو بودی. شاید خود ندانی که چه بودی و چه هستی . یادت می آید که تنها کسی که خواست تا وبلاگی نوشته شود تو بودی؟ تو ... تو خود مرا خواستی و چگونه می گویی که عاشقانه ها هیچ گاه برای تو نبود سارا ؟؟؟

با قدردانی از نامه ی تو . نامه ای را برایت می نویسم همین روزها. ( تو همیشه برای من دوست بودی و نه عشق ، که عشق من شخص دیگری است و نیز دوستی مانند تو به این زودی ها نخواهد آمد و شاید هرگز )

اگر درست یادم باشه در همان سکانس های اولیه ی فیلم گناه اصلی ( Original sin ) بود که یه مکالمه ی خیلی زیبا رو بین Antonio Bnderas و مردی که نقش دوست صمیمی او و همچنین به نوعی همکار او را داشت ؛ دیدم.مکالمه رو دقیق یادم نیست اما به طور تقریبی این بود :

مرد : باز هم شهوته یا این دفعه عشقه ؟

آنتونیو : عشق ؟ شهوت ؟ فرقش چیه ؟

مرد : عشق یعنی دادن و باز هم دادن و شهوت یعنی گرفتن و باز هم گرفتن!

وحید شکارچی عکس های زیبایی از مراسم مختلف مردم در روز عاشورا انداخته . نگاه کردنش خالی از لطف نیست. عکس ها را می توانید در دوربین دات نت ببینید. ( ۳۰ / ۱۰ / ۱۳۸۶ )