هر جا را نگاه می کردی ماموران امنیتی حضور داشتند. مردم نیز در کنار آنها به نگاه کردن چیزی مشغول بودند. محیطی بسته ، سراسر التهاب و پر از پلیس بود. پلیس ، نیروهای امنیتی و نیروهای ضد شورش قدم به قدم ایستاده بودند. فکر کنم قرار بود شورشی شکل بگیرد. تاکنون این همه نیروی ضد شورش را یک جا ندیده بودم. با خودم فکر کردم که شاید راه را اشتباه رفته ام و مسیری که باید به جایی دیگر ختم می شده ناگاه مرا در انبوهی از مردمی که قصد شورش داشتند و ماموران ضد شورش بسیار زیاد ، ختم کرده است. تقریبا چیزی حدود هزاران نفر می شدند. سر و صدایشان گوش را کر می کرد. با خودشان تمام وسایل مورد نیاز یک شورش را آورده بودند. بوق ها و طبل ها و پرچم های بزرگ و کوچک که به رنگ آبی بودند. شاید می خواستند جدایی طلبی خود را به رخ بقیه بکشند. دوست داشتم از کسی بپرسم اینجا کجاست؟ اما مردم متوجه حرف من نبودند و هرزچندگاهی فریاد می زدند و فحش می دادند : "خاک بر سرت" ، " بابا این کیه؟ " ، " اااااااااه، بابا پاس بده دیگه" ، " کره خر! شوت کن" ، "عوضی رو نگاه کنا" و مثل اینها...

از یکی با فریاد پرسیدم : "آقا ! ببخشید!" نشنید ... دوباره پرسیدم : "آقا! آقا ببخشید! اینجا کجاست ؟ " اولش خندید و بعد با کمی پوزخند گفت : "نجاری" . گفتم : "نجاری؟" ، باز یک نگاه کرد و گفت : "یعنی تو نمی دونی اینجا کجاست؟! استادیومه دیگه"

گفتم : "پس چرا اینجا نماز می خوانند؟"

از خنده ترکیده بود. یک هو فریاد زد : "داش علی منصوریان" و در حالی که در جا می پرید و پرچم آبی اش را تکان می داد گفت : " یه استقلال یه ایران"

من که ترسیده بودم گفتم : "شما مگر می خواهید شورش کنید که این همه نیروی امنیتی و ضد شورش اینجا جمع شده اند؟ "

گفت : "نه! تیممون برده. خوشحالیم. از خوشحالیمون نگران می شن."

گفتم : "این پرچم های یا حسین و یا علی و یا ابوالفضل و اینها چی هستن؟ مگر اینجا تکیه است یا هیئت حسینی است؟ "

گفت : " ای بابا! گیری دادیا"

گفتم : "نام این ورزشگاه چیست؟ "

گفت : "آزادی! آزادی! آزادی! جون مادرت ولمون کن."

دیگر سوالی از او نپرسیدم. حالش خوش بود. نخواستم نگرانش کنم. اما فقط به دو چیز می اندیشیدم.

یکی « استادیوم! »

و دیگری « آزادی! »

روی جلد کتاب "داستان شاهدخت سرزمین ابدیت" ، نوشته ایست که تماما شاید درست نباشد اما انسان را به فکر فرو می برد. نوشته ای که سرلوحه ی تمام نوشته های این کتاب است. نوشته اینه :

"مگر می شود که آدم فقط یکبار عاشق بشود؟ عشق ابدی فقط حرف است. پیش می آید که آدم خیلی خاطر کسی را بخواهد. اما همیشه وقتی آدم فکر می کند که دلش سخت پیش یکی گرفتار است؛ یکدفعه یک جایی می بیند که دلش، ته دلش، برای یکی دیگر هم می لرزد. اگر با وفا باشد دلش را خفه می کند و تا آخر عمر حسرت آن دل لرزه برایش می ماند. اگر بی وفا باشد می لغزد و همه ی عمرش، عذاب گناه بر دلش می ماند. هیچ کس حکمتش را نمی داند...حالا با خود آدم است که حسرت را بخواهد یا عذاب گناه را. یکی را باید انتخاب کند. فرار ندارد..."

این کتاب، حرفه ای نیست و تماما عاشقانه است. از نوع عاشقانه های "فهیمه رحیمی" هم نیست. ساده نیست در عین حال سخت هم نیست. من ازش خوشم اومد. داستان به سه قسمت تقسیم می شه. یکی داستان یک پوریاست که در زمان حال زندگی می کنه و مادرش رو از دست داده. معشوقی داره. یک دختر که زیاد ازش صحبت نمی شه. بعد از فوت مادرش با زنی آشنا می شه که زن به طرز مرموزی از همه ی داستان زندگی پدر و مادر پوریا آگاهی داره. زن داستانی عاشقانه رو برای پوریا تعریف می کنه و اسم شخص اول داستان اون هم پوریاست و می گه که این داستان، واقعیه. از طرف دیگه پوریا با داستان فوق عاشقانه ی سومی هم روبرو می شه و اون پوریاییه که کاملا در یک داستان بسیار قدیمی، تخیلی و در عین حال واقعی حضور داره. این که این ۳ داستان چطور به هم گره می خورن برای من جالب بود و باعث شد بالاخره یکی دیگر به معدود کتاب هایی که تا تهشون خوندم اضافه بشه.

قیمت: ۲۴۰۰ ( به سال ۱۳۸۲ )

انتشارات : کاروان ( از آنجایی که همه کتاب های زمان خاتمی دوباره در زمان احمدی نژاد ، نیاز به تجدید مجوز پیدا کردند ؛ نمی دونم این کتاب هنوز موجود باشه یا نه . )

ژانر: رمان عاشقانه

نویسنده : آرش حجازی ( نویسنده و مترجم )

خود آرش در تعریف این کتاب می گه : "شاهدخت سرزمین ابدیت روایت دنیای مدوّر ماست. دنیایی که همه چیز از ازل تا ابد در آن تکرار می شود. آنچه در حال وقوع است تکرار رخدادی است با صورتی دیگر در مکان و زمانی دیگر. و این چرخه ی خستگی ناپذیر، زندگی را تنها با کمی ظرافت طبع و دو چشم کارکشته می توان دید. می توان زیست بی آن که در پایان راه، انتظار نقطه ای معین داشته باشیم."

و خدا آدم را خلق کرد. (ببینید)

نکته: اینترنت شما باید پرسرعت باشه. سرعت پایین خیلی طول می کشه.