سلام دوستای گلم

اول از همه می خواستم که مطلبی رو بگم

بعضی از دوستان خواسته بودند بدونند برداشت خودم راجع به عکس های پست قبل چی بوده؟؟؟؟

من برداشت خودم رو با یه شعر که آهنگش رو هم گذاشتم خلاصه می کنم:

قومی  متفکرند  اندر    ره   دین                 قومی  به  گمان  فتاده  در  راه یقین

می ترسم از آنکه بانگ آید روزی                 کی بی خبران راه نه آنست و نه این

                                                                                             شعر از عمر خیام

--------------------------------------------------------------------------------------------------

شعر اول از دوستی که خودشون رو معرفی نکردن :

دنيا به هم نمي خورد...

دنيا پر از حوادث گوناگون

دنيا پر از وقايع رنگارنگ

از مرگ،از تولد،

از صلح،جنگ،

از جشن،از جدايي

از فتح از شكست

هر لحظه صدهزار اتفاق هست!

اين آرزوي كوچك ما نيز

يك رويداد ساده است

من خود،درست و راست،نمي دانمش كه چيست

يك اشتياق پاك؟

يك آرمان شيرين؟

يك هاله مقدس؟

يك عشق تابناك؟

از نوع نامكرر"يك نكته بيش نيست"

در بين صدهزار هزار اتفاق،گم!

دنيا به هم نمي خورد اي مردم!

بعد از هزار مرحله دوري

بعد از هزار سال صبوري!

اين يك زياده خواهي نيست

اين نيست يك توقع بي جا!

اين نيست يك هوس

اين آخرين تضرع يك عاشق است و بس:

باري اگر به سينه دلي داريد

اين آرزوي ساده ما را بر آريد

ما را به هم ببخشيد.

ما را براي هم بگذاريد.

در اين لحظه هاي مانده به جا،از حيات ما.

ما را به يكديگر بسپاريد!

-------------------------------------------------------------------------------------------------

شعر  دوم  از حسین  عزیز  که  در  جواب  به شعر  بالا  مطلبی  رو  از ادغام  چند  شعر  از

شعرای  نامی  نوشتن:

شعر قشنگی رو که گفتی بخونم ، خوندم . راستش من تا چند وقت پیش فکر می کردم که

دنیا خیلی بزرگه و حسرت می خوردم که چرا تو این دنیای بزرگ برای ما یه وجب جا نیست.

اما خیلی وقته که به این نتیجه رسیدم که : دنیا کوچیک تر از اونه/ که ما تصور می کنیم /

فقط با یه عکس بزرگ/ چشمامونو پر می کنیم....

.. راستی ، نمی دونم هنوز کسی پیدا میشه که لذت قدم زدن تو کوچه باغ پاییز رو با یه  دنیا

عوض نکنه. آیا عابری هست که با دیدن باغ خزون زده ، زیر لب زمزمه کنه: "باغ بی برگی ، که

می گوید که زیبا نیست؟ " آیا کسی پیدا میشه که جذامی ها رو دوست داشته باشه ، کسی

هست که انتظار روزی رو بکشه ، که مهربانی با زیبایی یکسان بشه ، کسی هست که پیغام

ماهی ها رو به   خدا  برسونه  و  بگه  ماهی ها حوضشان بی آب است ،کسی پیدا میشه که

بخواد دنیا رو لبریز از عشق و گل و   موسیقی  و  نور کنه  ، آیا  کسی  هست  که صدای نفس

باغچه رو بشنوه ، کسی هست . . . کسی که لذت رسیدن به نگاهی رو که از حادثه ی عشق

تر است رو ، حس کرده باشه . . . کسی که . . .

نه! هیچ کس نیست . . .

توی زمونه ی رویش هندسی برج های سیمانی ، ما ، تنهاییم ، تنها . . . تنها میان " تن"ها :

"بهتر آن است که برخیزم / رنگ را بردارم / روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم "

سبز باشی و عاشق .

-------------------------------------------------------------------------------------------------

شعر آخر از دوست خوبم سارا:

به نام تنهاترین معبود تنهایی

طرح خنده های دلفریب تو

در میان جای جای قصه های من

آن هجای گرم و آتشین /در میان این وجود بی کفن

عکس من به روی آب

در میان آن سراب

رد پای آفتاب

مانده تا که بشکند

همه شکست

همه فریب همه ریا

حجم سنگین حرفها

ای کاش قلبها باور میکردند حجم سنگین حرفها را

ای کاش قلبها  باور میکردند با هم بودنشان را

و دوباره آوای شادی از آن نیلبک شنیده میشد که بر مزار مجنون سبز شد

 ای کاش دستها حقیقت فاصله ها را فریاد نمیزدند

ای کاش فاصله ها میمردند

و سکوت ها نابود میشدند..

ساده بگویم

نگاه زاده ی علاقه است

اگر دو چشم روشن عشق به تو نگاه کند

دیگر تو از آن خود نیستی

زمان می گذرد

زمانه نیز هم  

کودک می شوی

جوان هستی و جوانی نمی کنی

می گذری

پیر می شوی

می مانی

باز هم در پی گمشده ای هستی که ..

.. با تو هست و ..

.. نیست..

باز در پی آن علاقه ی پنهان

آن نگاه همیشه تازه ی هستی

باز آن دو چشم روشن عشق را

در غبار بی امان زمان

جستجو می کنی

غافل از آن که

او دیگر تکه ای از تو شده

سایه ای خوش بر دل تو

گوشه گوشه ی این دل خراب... سرشار از عطر نگاه توست... "عزیز دل"

باران نميشوم که نگويي با چه منّتي خود را بر شيشه مي کوبم تا پنجره را باز کنم و نيم

نگاهي بياندازم... ابر ميشوم که از نگراني يک روز باراني هر لحظه پنجره را بگشايي و ماه را

در آسمان نگاه کني. چند روزي است كه تنها به تومي انديشم ازخودم غافلم امابه تومي

انديشم شب كه مهتاب درايينه من مي رقصد مي نشينم به تماشا به تو مي انديشم...

چيستي؟خواب وخيالي؟سفري؟خاطره اي؟ كه دراين خلوت شبها به تومي انديشم ...

 
***************************

 مــانــده نــگـاهـم بــه د ل پـنـجـره *تــر شــده از هـجرت تـو خـاطـره *کوچه پر از حسرت

ديوانه گـيست*خــانــه تـهـي از نـفـس زنـدگـيست* بـي تـو دلـم نـيمه شـبي سوي دشت*

پـر زد و آواره شـد و بــر نگـشت *لـــذت بــيـداري يــلـدا تـــويـي*تــازه تــريـن رکــن

تــمـنـا تــويـي *چــشــم تــو آغــاز پـــريــشـانـي ام*هــجــرت تـــو عــلــت ويــرانـي ام

******************** 

 به قلبهای حقیری که در پی عشق می گردند بگویید عشق حس بزرگیست حتی اگر هم

بخواهد 

در خانه تنگ دلشان جا نمی گیرد

***********************************************

"به نام تنهاترین معبود تنهایی"

اکنون که فاصله ها با تمام قدرتشان من و تو را از هم جدا کردند

چگونه حرفها ادای حق کنند؟

چگونه قلبها باور کنند تنها نیستند؟

چگونه ثانیه ها هدفمند بودنشان را باور کنند؟

چگونه قلبم باور کند آن دورها کسی دوستش دارد ؟

یا برای او می تپد؟

چگونه امید دوباره بر روی وجود بی کسم خیمه بزند ؟

در حالی که لحظه هایم تمام از نا امیدی میسراید؟

چگونه باور کنم؟

                                                           شعر آخر از دوست عزیزم " سارا "

حرفي براي گفتن نمانده

وقتي تو خاموشي چه دليلي هست براي شادي

 وقتي تو نيستي چه بهانه‌اي براي گريه هست

 وقتي حضور چشمانت نيست چه نيازي به زندگي است

 وقتي تو ميروي چه اهميتي دارد تپيدن قلب

وقتي عشقت را دريغ کردي بيهوده شد وجود من

دردهای من

جامه نیستند

تا ز تن در اورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته ی سخن در آورم

نعره نیستند

تا ز نای جان براورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که کفشهایشان درد می کند

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه ی ساده ی سرودنم

درد می کند

انحنای روح من

شاخه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

دردهای پوستی کجا؟

درد دوستی کجا؟

اولین قلم

حرف حرف درد را در دلم نوشته است

دست سرنوشت خلوت درد را با گلم سرشته است

دفتر مرا دست درد میزند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میانه من

از چه حرف می زنم؟

درد.... حرف نیست

درد نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟؟؟؟؟

                                                                       شعر از قیصر امین پور

            مرگ از پنجره ی بسته به من می نگرد

            زندگی از دم در قصد رفتن دارد

            روحم از سقف گذر خواهد کرد

            در شب تیره و سرد

            تخت حس خواهد کرد که سبک تر شده است

            در تنم خرچنگیست

            که مرا می کاود

            خوب می دانم که تهی خواهم شد

            و فرو خواهم ریخت

            توده ی زشت و کریهی شده ام

            بچه هایم از من می ترسند

            آشنایانم نیز...

            ...به ملاقات پرستار جوان می آیند...!!!

                                                                             شعر از : "بهرام ..."

شیرین ترین ترانه عشق است

خوب گوش کن پسرم ..

عشق

ستاره ای ست در آسمان زندگی

که اگر بدرخشد

همه چیز زیباتر می شود

جویبار....دشت....دختر گورکن...

آن وقت تو عاشق می شوی

و ترانه هایت

بوی گل سرخ می دهند...

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد

راهی نروم که بیراه باشد

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را

یادم باشد که روز و  روزگار خوش است ...

...همه چیز روبراه و...

... بر وفق مراد است ...

... خوب....

... تنها ....

تنها دل ما دل نیست

آره

                                                          شعر :ناشناس

                                                          الو سلام
                                             

                                                      منزل خداست؟
                                  

                                          اين منم مزاحمي که آشناست
                             

                                   هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است
                           

                                  ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست
                               

                                   شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است
                     

                             به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟
                                                    

                                                            الو ....
                               

                                   دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد
                     

                            خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست؟
                             

                                  چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند تر
                    

                       صداي من چطور؟ خوب و صاف و واضح و رساست؟
                            

                                اگر اجازه مي دهي برايت درد دل کنم
                          

                             شنيده ام که گريه بر تمام دردها شفاست
                        

                           دل مرا بخوان به سوي خود تا که سبک شوم
                          

                            پناهگاه  اين دل شکسته خانه ي شماست
                            

                              الو ، مرا ببخش ، باز هم مزاحمت شدم
                         

                           دوباره زنگ مي زنم ، دوباره ، تا خدا خداست
                                

                                                    دوباره ...
                                                  

                                            ... تا خدا خداست

    با تشکر از دوست عزیزم  " سارا  "

عشق شیرینش مرا فرهاد کرد

او بیامد مرغ دل را از قفس آزاد کرد

او بشد  لیلا و ما مجنون روی ماه او

قلب ویران مرا آباد کرد

نام شیرینش تمام تلخی عمرم زدود

قبل از او

قبل از او دنیا برایم اینچنین زیبا نبود

بعد از او هم زندگی هست

بعد از او هم زندگی هست ولیکن تلخ تلخ

بعد از او این زندگی دیگر چه سود؟؟؟؟؟

هیچ کس باور نمی کند

که من

به خاطر صدایی که

دوباره بشنوم

در کوچه های شبانه

تلف شدم ......  مردم

تو صدای دل انگیز پیانویی بودی

که در یک شب مهتابی

در کلبه ای مجهول به گوش می رسید

هیچ کس باور نمی کند

که من

به خاطر....

پس نگو                                                        

نگو که رویای دور از دسترس خوش نیست             

قبول ندارم                                                           

گرچه به ظاهر جسم خسته س                        

ولی دل...                                                     .

دریایی است                                                 

تاب و توانش بیش از این هاست                        

دوستت دارم    و    تاوان آن  هرچه باشد  باشد   

دوستت خواهم داشت   بیشتر ازدیروز               

باکی ندارم  از هیچ کس و هر کس                   

که                                                             

تو را دارم  عزیز                                            

بدان که خیلی دوستت  دارم                   

               از کوچه های متروک سکوت سیاه رنگ
               از ان بي وفايي ها
               از ان يگانه اي كه دوباره مرا كوك نكرد 
               كه در ميان باد به رقص برخيزم
               اخرين وداع تپشي بود از قلب كوچكم
               كه هجده سال مي نواخت
               واواي بود از ان لحظه هاي
               كه با اشك بدرقه مي كردم
               ونگاه هایي بود از ان چشمان خسته ام
               كه روز و شب مي باريد براي تو
               و اخرين وداع خواهشي بود از تو 
               ان زمان كه از كنار مزارم مي گذري
               به روي گورم گلي بگذاري به پاس عشقم
                اري يگانه ي من
                اخرين وداع تنها سروده ايست
               كه در ميان خونم جاريست
               و اخرين اوايست كه
                                          از دوست داشتنت سروده ام
                   

می دونی گلم  شاید این داستان عشقه که همه چیزش بر عکسه  به هر صورت با شعر آخرین  وداع 

شروع  کردیم      با سلام نیز تمام خواهیم کرد            درود بر عشق با تمام پیری که برای به یادگار

گذاشت   با تشکر از دوست خوبم   «سارا»