از آنجایی که باز هم تعداد بازدیدکننده ی وبلاگ بنده ی حقیر کم شد مطلبی را در مورد خانم ها می نویسم تا بدین وسیله حرصشان را درآورده و بر تعداد نظرات و بازدید های خود بیفزایم.

دختران شاد ، دختران غمگین را خلق می کنند. این یک مطلب روانشناسی نیست. یعنی درست تر بگویم در کتاب ها نیست. من چیزی در این مورد نخوانده ام و تنها یافته های خود را به صورت الله بختکی می نویسم و شما دوستان گرام و بزرگوار ، در برداشت منظور آزادید و اینکه تصمیم به موضع گیری داشته باشید یا فکر با خود شما عزیزان.

دختران شاد ، اصولا کم عقل ترین دخترها هستند. آنها شاد می شوند وقتی احساس می کنند ‌Baby face هستند. وقتی کسی بهشان ایراد نمی گیرد و وقتی همه آنها را ( به دروغ ) حمایت می کنند احساس آزادی و آرامش و همچنین احساس اعتماد به نفس می کنند. این دختر خانم ها حواسشان شاید نیست که با آنها مثل بُز! رفتار می شود. بعد از مدتی آنها به رژ لب و آرایش غلیظ علاقه مند می شوند در حالیکه اگر ازشان بپرسی چرا؟ پاسخی ندارند جز اینکه دوست داشتم!!! و جالب این است که همین نکته است که مهم ترین نکته است. یعنی چرا دوست دارم؟ چرا دوست داشتم؟ دختران شاد، پاسخی برای این سوال ها ندارند. آنها عمرشان را تلف می کنند و چندین پسر را بر سر راه خود می بینند که چون شاد هستند ، بدترین آنها را انتخاب می کنند. آرام آرام . . . .

همه چیز عوض می شود :

دختران غمگین ، دو دسته اند . یک دسته آنهایی که قبلا همان دختران شاد بودند که به علت شادی کاذبشان فرصت های خوب را از دست دادند . دسته ی دیگر آنهایی هستند که از دیدن دختران شاد ، غم می خورند که چرا دختران ، باید این گونه باشند. 

________________________________________________________________

1.  دخترانی که اقسردگی مزمن دارند در این نوشته لحاظ نشده اند.

2.  رویا ، از حق وتو برخوردار است و چنانچه او بگوید این دسته بندی اشتباه است 100% اشتباه است.  

3. دخترانی که به این وبلاگ سر می زنند 100% جزو دسته ی دوم دختران غمگین هستند!

4. آزادی بیان هم حدی دارد!! زیاد فحش ندهید در کامنت ها.

5. این مطلب سیاسی ست . نظر دادن در مورد این مطلب ، حرام در حرام است.

6. نظراتتان را به شدت دنبال می کنم.

7. پسران! این قدر حق دختران را نخورید. بگذارید دختران هم از حق له کردن ، برخوردار باشند.

8. همه ی ما می دانیم که دختران زیباترین مخلوقات بشریت هستند و این مطلب ، چرت و پرت محض بوده ، هست و خواهد بود.

پدر : دخترم سنجاق های سرت را بردار.

دختر : پدر ! تو که می دانی نمی توانم. مادر باید این کار را بکند.

پدر : اما مادرت . . . مادرت که هیچ گاه اینجا نبود.

دختر : بود پدر. ظهرها خانه بود. وقتی شما نبودید می آمد خانه مرا میدید.

پدر : پس چرا به من نگفتی دخترم؟

دختر : شما چیزی از مادر نمی خواستید. چه می خواستید بدانید که ندانستید؟

پدر : نمی دانم. دوستش دارم شاید هنوز.

دختر : او هم دارد.

پدر : دوستم دارد ؟

دختر : نه اما دوست، زیاد دارد.

پدر : حالا باید گریه کنم یا خنده ؟

دختر : می خواهم بروم پیش مادر.

پدر : تو هم ؟

دختر : نه. می خواهم راه مادر را بروم. این طوری می توانم چندین فرزند داشته باشم هر کدام با یک شکل.

پدر : برو دخترم اما مواظب باش.

دختر : مواظب چی ؟

پدر : مواظب ؟ من گفتم مواظب ؟

دختر : آره پدر. چهار خط بالاتر گفتی .

پدر : آهان. دیدم. هیچی. مواظب خودت باش.

دختر : راهی که من می روم راه مادر است. اگر خطر داشت مادر نمی رفت.

پدر : مادرت خطر را دوست داشت. عاشق دره ای بود که تکیه گاهش من بودم و پرتگاهش هزاران مرد. اگر از من می افتاد نصیب هزاران بود.  مادرت پرتگاه را انتخاب کرد.

دختر : همین دیگر. سقوط که مواظب بودن نمی خواهد.

پدر : حالا نمی شود بیایی کمی صعود کنیم؟ هر چقدر بالاتر هم برویم باز هم سقوط هست. بیا کمی با هم صعود کنیم.

دختر : حق با مادر است. شما خیلی گیر می دهید. من می خواهم همین جا سقوط کنم.

پدر : بله . من گیر می دهم. زیادی هم گیر می دهم. ببخشید دخترم. برو سقوط کن.

دختر : اما پدر. . . قبل از سقوط یک سوال دارم.

پدر : بپرس دخترم.

دختر : سقوط ، درد دارد ؟

پدر : از مادرت بپرس.

دختر : پدر! وضعیت ایران ما به همین زشتی ست ؟

پدر : زشت نیست. مگر سقوط زشت است ؟

دختر : بله. زشت است.

پدر : پس چرا می خواهی سقوط کنی ؟

دختر : چون مادر کرد.

پدر : شاید مادرت اشتباه کند.

دختر : یعنی مادر هم اشتباه می کند ؟

پدر : نه. فقط پدرها اشتباه می کنند.

دختر : خودت را لوس نکن پدر. به من بگو. مادرها هم اشتباه می کنند؟

پدر : یادت هست یک بار کوچولو تر که بودی بردمت گذاشتمت روی یک سنگ و بهت گفتم "بپر بغل بابا" ؟

دختر : خوب. یادم که نیست. اما یک چیزهایی یادم می آید.

پدر : خوب یک چیزی از یادت نرود دخترم. همیشه بپر بغل بابا.

دختر : پس با این حساب باید بپرم بغل عمو رامین.

پدر : هر کسی. به من چه ربطی داره ؟ هر غلطی می خوای بکن. تو هم مث ننه ی انگلتی. بزمجه.

دختر : بابا . شما خیلی بی ادبید. مادر حق داشت از شما جدا شود.

پدر : بله. مادرت حق داشت. همه ی زنها حق دارند. تو هم حق داری عزیزکم. برو خدا به همراهت. فقط آرام آرام سقوط کن که وقتی داری می افتی توی پرتگاه چهار تا بوته ی قشنگ هم ببینی. باشه بابا ؟

دختر : بابا شما خیلی مهربانید. مادر راست می گفت.

پدر : خاک بر سر مادرت با تو که وقتی از صعود با شما حرف می زنم دارم گیر می دهم. وقتی به خاطر کار زشت فحشتان می دهم بی ادب و بی تربیتم و وقتی سفارش می کنم که وقت سقوط! آرام سقوط کنید؛مهربانم. خاک بر سرت دخترم. خاک بر سرت دخترم. .

دختر عزیزم.