| تبليغات | X |
قرار بود نامه ام رنگ درد نگیرد که گرفت…
قرار بود نامه ام رنگ گلایه نگیرد که گرفت…
کسی نیست بگوید به جای نوشتن نامه:
عاشق باش…
عشق بورز…
عزیز دلم:
عزیز دلم:
منتظر آن دمم که نگاهم کنی
و
ثانیه ها به احترام نگاهت بایستند لااقل
اذهان دل تحلیل شود و مردمان بخندند و کودکان معصوم خلق
لباس عافیت بپوشند و ( ناجوان مرد از شرم بمیرد)…
عزیز دلم:
کودکان معصوم خلق…
بگذار بنویسم
به یک بار نوشتنش که می ارزد.
من هیچ وقت به وعده هایم وفا دار نبوده ام می دانم.
یا یاریم کن که برای تو باشم …
یا برای همیشه نامم را از دفتر مدعیان عشقت خط بزن.
((((((همین))))))
((ببخش ))
دوباره تند رفتم…
دوباره تند رفتم…
تند رفتم…
عزیز دلم :
دوباره از نو می نویسم…
از نو می نویسم…
سلام
کاکایی
وقتی به دنیا میام سیاهم ،
وقتی بزرگ می شم سیاهم،
وقتی میرم زیر آفتاب سیاهم ،
وقتی می ترسم سیاهم ،
وقتی مریض می شم سیاهم ،
وقتی می میرم هنوز سیاهم.....
و تو آدم سفید،
وقتی به دنبا میای صورتی ای ،
وقتی بزرگ میشی سفیدی،
وقتی میری زیر آفتاب قرمزی ،
وقتی سردت می شه آبی ای،
وقتی می ترسی زردی،
وقتی مریض می شی سبزی،
و وقتی میمیری خاکستری ای...
و تو به من می گی رنگین پوست!!!؟؟؟
این شعر توسط یک کودک آفریقایی سروده شده که کاندیدای بهترین شعر در سال ۲۰۰۵ میلادی شد به دلیل استدلال شگفت انگیز یک کودک آفریقایی .
با امیدی گرم و شادی بخش
با نگاهی مست و رویایی
دخترک افسانه می خواند
نیمه شب در کنج تنهایی
بی گمان روزی ز راهی دور
می رسد شهزاده ای مغرور
تار و پود جامه اش از زر
سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از در و گوهر
می کشد هر زمان همراه خود سویی
باد ، پرهای کلاهش را
یا بر آن پیشانی روشن
حلقه ی موی سیاهش را
مردمان در گوش هم آهسته می گویند
آه او با این غرور و شوکت و نیرو
در جهان یکتاست
بی گمان شهزاده ای والاست!
دختران سر می کشند از پشت روزن ها
گونه هاشان آتشین از شرم این دیدار
سینه ها لرزان و پر غوغا
در طپش از شوق یک پندار
« شاید او خواهان من باشد»
لیک، گویی دیده ی شهزاده ی زیبا
دیده ی مشتاق آنان را نمی بیند
او از این گلزار عطرآگین
برگ سبزی هم نمی چیند
همچنان آرام و بی تشویش
می رود شادان به راه خویش
مقصد او خانه ی دلدار زیبایش
مردمان از یکدگر آهسته می پرسند:
«کیست پس این دختر خوشبخت؟»
ناگهان در خانه می پیچد صدای در
سوی در گویی ز شادی می گشایم پر
اوست آری اوست!
اوست آری اوست!
آه ای شهزاده ! ای محبوب رویایی
نیمه شب ها خواب می دیدم که می آیی
زیر لب چون کودکی آهسته می خندد
با نگاهی گرم و شوق آلود
برنگاهم راه می بندد
«ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهر زیبایی
ای نگاهت باده ای در جام مینایی
آه بشتاب، ای لبت همرنگ خون لاله ی خوشرنگ صحرایی
ره بسی دور است،
لیک در پایان این ره قصه پرنور است»
می نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش
می خزم در سایه ی آن سینه و آغوش
می شوم مدهوش
بازهم آرام و بی تشویش
می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر
ضربه ی سُم ستور بادپیمایش
می درخشد شعله ی خورشید
برفراز تاج زیبایش
می کشم همراه او زین شهر غمگین، رخت
مردمان با دیده ی حیران
زیر لب آهسته می گویند:
دختر خوشبخت
شعر از فروغ فرخ زاد عزیز که اعتبار زن را حفظ کرد
عشق آن ننگی که پندارید نیست
آن خیالی که شما دارید نیست
اشکهاتان هم دروغ دیگریست
اشک این آبی که می بارید نیست
سرد و مرموزید مانند صدف
عشق اما مثل مروارید نیست
لایق تزیین شدن با برگ سبز
هیزم خشکی که می کارید نیست
عشق جز پرواز جز غم جز غزل
آنچه از آن سخت بیزارید نیست
