در دو چشمش گـناه می خندید
بر رخـــــــش نور مـاه می خندید
در گــــــذرگاه آن لبان خـــــموش
شــــعله یی بی پناه می خندید
شـــــرمناک و پر از نیازی گـــــنگ
با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت
باید از عشق ، حاصلی برداشت
سایه یی روی سایه یی خم شد
در نهـــــــانگـــــاه رازپــــــرور شـب
نفســــــــی روی گــونه یی لغزید
بوسه یی شــعله زد میان دو لب
شعر: بوسه
شاعر: فروغ فرخزاد

پانزده دی ماه ، سالروز تولد فروغ ، پریشادخت شعر آدمیزادان را گرامی می داریم.
این صدای ضبط شده هم صدای فروغ فرخزاد است